మెసేజ్ తెచ్చిన ముప్పు -- Part 1

అవి నేను M.E. చదువుతున్న రోజులు. రమణ , మహేష్ కళ్యాన్టెష్, బన్నీ , ప్రసాద్ ఈ కధ లోని పాత్రలు.

రమణ ఓ రోజు పని పాటా ఏమి లేక పోవడం తో (కేవలం ఆ ఒక్క రోజే పని లేదు అనుకున్నారంటే మీరు పప్పు లో కాలేసారు ).. ఏం చెయ్యలా అని ఆలోచిస్తూ అలా ప్రసాద్ రూం కి వెళ్ళాడు. రూం లోకి వెళ్ళగానే .. బోరింగ్ మెషిన్ శబ్దం వినిపించి కొంచం ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యాడు .. ఏమిట్రా అని చూడబోతే ప్రసాద్ నిద్రలో ఉన్నాడు. (విషయం ఏమిటంటే ప్రసాద్ కి గురక ముందు వచ్చి తరువాతే నిద్ర పడుతుంది .. ..)
ఇహ చేసేదేమీ లేక ప్రసాద్ ఫోన్ తో సరదాగా ఆట మొదలెట్టాడు రమణ . ఏమయ్యిందో కాని ఈ పని లేని మంగలోడి బుర్ర లో ఓ వినుత్నమయిన idea తట్టింది . . (బహుశా .. బోరింగ్ మెషిన్ ప్రభావం అయ్యి ఉంటుంది! )

ప్రసాద్ ఫోన్ నుంచి బన్నీ అనే పేరు ని .. 'hutch' గా మార్చాడు ..వెళ్లి బన్నీ ఫోన్ ని 'చిన్న పని ఉంది రా' అని తీసుకుని , ఓ మెసేజ్ ఇలా పంపాడు (ప్రసాద్ కి )..

"మీ నంబరు కి Rs. 200 రీచార్జ్ చెయ్యబడింది .. దయచేసి 'hutch' డీలర్కు Rs.200 చెల్లించగలరు. "

ప్రసాద్ రూం కి వెళ్లి .. (అతి కష్టం మీద ) నిద్ర లేపి .. "ఒరేయ్ .. నేను పొరపాటున నీ నంబరు కి .. రీచార్జ్ చేయించాను .. నీ దానిలో డబ్బు పడి ఉంటుంది .. ...కావాలంటే నీకు వచ్చిన మెస్సేజి చూడు .. నా రెండు వందలు ఏవో నాకు ఇచేయి రా! " అన్నాడు ..

ప్రసాద్ మెసేజ్ చూశాడు .. చూస్తే "hutch" నుంచి మెసేజ్ వచ్చినట్టు ఉంది .. (అది బన్ని ఫోన్ నుంచి పంపిన మెసేజ్)

చిన్న నవ్వు నవ్వి .. రమణ వైపు కొంటె చూపులు చూస్తూ ..
"అంతా బానే చేసావ్ రా ... కాని అస్సలు విషయం మరిచావు .. " అన్నాడు ప్రసాద్ ..
..
..
రమణ "అవును నా రెండు వందలే కదా .. ఇచ్చేయి .. " అన్నాడు , మనసులో ఏదో మూల వీడికి తెలిసిపోయింది అనే సందేహం ఉన్న కూడా..
ప్రసాద్ ఇహ నవ్వడం మొదలెట్టాడు .. (వెధవది గురక ఎంత చెండాలంగా ఉన్న .. నవ్వు బానే ఏడుస్తుంది లెండి. )

"ఏం మర్చిపోయవో ఇప్పటికయినా తెలిసిందా .. ??" అని అడిగాడు ..ప్రసాద్..
ప్రసాద్ గాడి 'confidence' చూసి .. ఇహ తప్పక "మావా నువ్వు కేక రా .. నువ్వు పొలికేక .. ఏం మరిచాను రా .. అంతా పగడ్బందీ గానే చేశా కదా .. .. " అని ఓటమి ఒప్పుకున్నాడు రమణ..

ప్రసాద్ ..
"నాది Airtel రా !!! " అన్నాడు ..

రమణ నిరుత్సాహ పడేలోపల మన కొంటె ప్రసాద్ ఈ బ్రహ్మాండమయిన idea వృధా అవ్వకూడదు అని నిశ్చయించుకుని .. రమణ ని తోడు దొంగ గా నియమించాడు ..

ఇంతకి ఎవరి మీద ప్రయోగించాలి అని అనుకోబోయే లోపలే .. ప్రసాద్ ఈ పనికి తగిన నెమ్మదస్తుడు , తెలివయిన వాడు , ఓపిక కలవాడు , తగిన " దుర " అదృష్టం ఉన్న వాడు .. "ఒక్కడున్నాడు " అని అన్నాడు . రమణకి చటుక్కున అర్ధం అయ్యింది. రమణ మనసులో "నీకు బోకుబిచ్చ అంటే తెలియదా ?" అనే శబ్దాలు echo అయ్యాయి. (అమ్మ తోడు ఇది బూతు కాదు . "బోకు బిచ్చ" గురించి మీకు త్వరలో తెలుస్తుంది )
రమణ , ప్రసాద్ ఇద్దరూ ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకుని , ఒకే సారి గట్టిగా .. "మహేష్!!!!" అని నవుతూ అరిచారు .

మహేష్ ఫోన్ లో బన్నీ పేరు ని "Hutch" గా మార్చమని , ఏకంగా బన్నీ నే అడిగారు వీళ్ళు ఇద్దరు.
ఈ జీవితానికి ఇది చాలు అని అనుకుని బన్నీ మహేష్ ని కలవడానికి వెళ్ళాడు.
మహేష్ ఎటో బయల్దేరుతుంటే ..బన్నీ కలిసి 'నే కూడా వస్తా' అన్నాడు .
ఎవడో చిన్న బూకంపం వచ్చినట్టు తుమ్మాడు . మన బన్నీ ఏదో తమాషకి .. "ఇదేమి అపశకునం" అన్నాడు ..
మహేష్ దోరగా చూసి (వాడి చూపే అంత లెండి!! )..
కొంచం చిరాకు గా "ఇవన్నీ 21st century కి వర్తించవు రా . ఎప్పుడు బాగు పడతారు రా మీరు .." అన్నాడు ..
"అపశకునం నాకు కాదు " అన్నాడు బన్నీ సూచనప్రాయంగా !!
మహేష్ బన్నీ వైపు "సిల్లీ ఫెలో లేక పోతే నాకా!!" అన్నట్టు ఓ "లుక్" పడేశాడు ..
ఈ లోపు మన బన్నీ మహేష్ చేతిలో ఫోన్ తీసుకుని ఎంతో చాకచక్యంగా తన పేరుని "Hutch" గా మార్చి , ఈ తిరుగులేని కధ లో తన పాత్రను సరిగ్గా పోషించాను అన్న ఆనందంతో రెండు ఆనంద భాష్పాలు రాల్చాడు.

బన్నీ ఫోన్ ప్రసాద్ దగ్గర ఉండడం తో , సరియిన సమయానికి ప్రసాద్ మెసేజ్ కూడా పంపాడు ..

ఆ పాడు మెసేజ్ రానే వచ్చింది. బన్నీ మహేష్ కి ఫోన్ ఇచ్చి , "మెసేజ్ కాబోలు" అన్నాడు ఏదో తెలియనట్టే ..

ఒకడికి పోయేకాలం ఎంత వేగంగా రాగలదో రమణ అంత ఆవేశంగా పరిగెత్తుకుంటూ వీళ్ళ ఇద్దరి దగ్గరకి వచ్చాడు ..
మహేష్ ని చూసి "నీకు
.
.
(wait for it)
.
.
మెసేజ్ ఏమయినా వచ్చిందా ??" అని అడిగాడు ..

......TO BE CONTD.

పూజ గదిలో జావా CD!!!

నేను B.Tech చదువుతున్న రోజులవి . ట్రాజీ ** , ట్రాయి కుమార్ ** మా ఇంటి దగ్గర లో నే ఉండే వారు.

ట్రాయి కుమార్ ఎంత బాగా చదివే వాడో నాకు తెలియదు కాని , దానికి రెండితలు పబ్లిసిటీ వచ్చింది వాడికి మా క్లాసులో . ఇహ అందరు వాడి నుంచి ఏవేవో చిన్న చిన్న సహాయం కోసం వెళ్తుంటారు వాడి ఇంటికి. అంత షరా మామూలే అని మీకు అనిపించ వచ్చు, కాని మన ట్రాయి కుమార్ కొంచం తేడాలెండి. వాడి నోట్సులన్ని బహు 'అయిష్టంగా' ఇచేవాడు జనాలకి. అది కూడా "ఇంటి పక్కన ఉన్న వారికే" అన్న షరతు కూడా ఉంటుంది వాడి మనసులో. (బయటకి చెప్పే వాడు కాదు లే. వెధవకి మొహమాటం ఎక్కువే). ఇంతకి ట్రాయి రోజు క్లాసులో ఏమి చేస్తుంటాడు అని అడిగితే "ఎవరైనా నోట్సు అడగడానికి వస్తారేమో అని భయపడి చస్తుంటాడు" అని తప్పితే నాకు వేరే తట్టలా . అయితే వీడికి కేవలం నోట్సు పట్లే ఇంత శ్రద్ధ (read as అతి జాగ్రత్త) అని అనుకుంటే మీరు పప్పు లో కాలేసినట్టే.

ఇహ పోతే మన ట్రాజీ కొంచం కేర్ ఫ్రీ టైపు లెండి. నోట్సులు ఇచ్చే వాడి నుంచి పార్టీలు ఇచ్చే వాడి దాక అందరు వాడి మిత్రులే అని అనుకునే వాడు. వీడు కావలసినంత తెలివైన (read as జాదు) వాడె.

ట్రాయి కుమార్ ఎప్పుడు నా తోనే ఉండే వాడు. (ఆహ్ విషయం నాకు ఇంకా పొల్లు పోలేదు) . ఎవడికైనా నోట్సు అవసరం వస్తే ఎటు తిరిగి నన్ను అడిగేవారు , ట్రాయి గాడిని అడగమని. ఇదేం బాధరా బాబు అని అనుకునే ఇబ్బంది పడుతూనే నేను 2nd year కి చేరుకున్నా. అపట్లో జావా ఏదో బాగా బూం లో ఉంది అని మా curriculum లో (సులువయిన )c++ ని తీసేసి (అర్ధం అవ్వని) జావా ని పెట్టారు.

*అది ఓహ్ వర్షం పడని రాత్రి .. అంతా మామూలుగానే ఉంది అని అనుకుంటుంటే ..
ట్రాజీ మా ఇంటికి వచ్చాడు. (ఏమి అవసరం వచ్చి పడిందో అని అనుకుని ) "ఏరా ఇలా వచావ్ , పద అలా పాని పూరి తిందాం" అన్నా ..
"పద . నా దగ్గర డబ్బుల్లేవ్ " అని ఒక disclaimer పడేసాడు .. (అంటే నన్ను డబ్బులు పెట్టుకోమని వాడి ఉద్దేశం, వాడి దగ్గర లేక కాదు. వెధవకి కావలసినంత తెలివి (read as కక్కుర్తి ) ఉంది )

ట్రాజీ అస్సలు వచ్చింది ట్రాయి దగ్గర నుంచి ఏదో తీసుకోవాలని. పానీ పూరి కూడా దారిలోనే ఉంటుంది కదా అని ట్రాజీ ఒక్క దెబ్బకు రెండు పిట్టలు కొట్టాడు. నా కక్కుర్తి కి తగట్టే వాడికి పానీ పూరి ఇప్పించి , ట్రాయి గాడి ఇంటికి చేరాము.

తలుపు కొట్టగానే , కేవలం తల మాత్రమే బయట పెట్టి "ఏమిటి ?" అని అన్నాడు ట్రాయి. వీడు అలా అంటాడని తెలిసే ట్రాజీ నన్ను తలుపు కొట్టమన్నాడు. మామూలుగా ట్రాయి నన్ను చూసి మిగతా శరీరాన్ని బయటపెడుతుంటాడు.
ట్రాజీ అప్పటిదాకా ప్రపంచంలో ఉన్న టైం అంతా వాడి దగ్గరే ఉంది అనేలా ఉండి , ట్రాయి ని చూడగానే ఏదో కొంపలు మునిగి పోయే పని ఉన్నట్టు .. "రేయ్ ట్రాయి , నాకు నీ .............. (wait for it) ................ జావా cd కావాలి రా " అన్నాడు కొంచం హడావుడిగా. ట్రాజీ ఇలా జనాలని తొందర పెడితే పని అవుతుందని నమ్మే వాళ్ళలో ఒకడు (తెలివి కదా మరి!)

ఆహ్ cd ఏమో dietel & deitel అనే ఒక పాడు బుక్ తో పాటు ఫ్రీ గా వచ్చి చస్తుంది.

వెంటనే ట్రాయి గాడు "నేను ఇవ్వను రా ! .. బుక్ తోపాటు ఫ్రీ గా వస్తుంది , కావాలంటే నువ్వు కూడా బుక్ కొనుక్కో" , అని ఒక ఉచిత సలహా పారేశాడు.
ట్రాజీ నావైపు నిస్సహాయంగా చూసి "ఒరేయ్ నువ్వైనా చెప్పరా " అన్నాడు

నేను ఏదో అక్కడ ఉన్న పెద్దమనిషి లాగా "రేయ్ ట్రాయి , మరీ చిన్న పిల్లోడి లాగా ఏంటి రా , ఆహ్ cd ఏదో ఇచేయి రా , రేపే ఇచ్చేస్తాడు .. పైగా మీ ఇంట్లో computer కూడా లేదు కదా .. నువ్వు దాన్ని ఎలాగో ఉపయోగించుకోలేవ్ !" అన్నా

"కావాలంటే నీది ఇవ్వు !! " అన్నాడు ట్రాయి . ఆయనే ఉంటె మంగళవాడి తో పని ఏంటి అని అనుకుని. ఇలా అయితే పని అవ్వదు అని గ్రహించి .. ట్రాయిని ఒక ఒప్పందం కి తీసుకు వద్దామని .. "పోనీ ట్రాజీ తో పాటు ఇంటికెళ్ళి జావా install అవ్వగానే cd తీసుకువచ్చేయి " అన్నా .

మన ట్రాయి ఎక్కడికో బయల్దేరడం మొదలెట్టాడు. ఇంట్లోకి వెల్లి "అమ్మ నేను ఒక అర గంట లో వస్తా " అని గట్టిగా అరిచాడు .
ఈ లోపు ట్రాజీ గాడు .. "ఒరేయ్ నువ్వేంటి రా పని ఇంకా complicated చేస్తున్నావ్ .. వాడు మా ఇంటికి వస్తే .. cd అరిగిపోతుంది అని చంపేస్తాడు రా " అని నాతో అన్నాడు ..
నేను కూడా "నిజమే .. ఈ విషయం అస్సలు ఆలోచించలా! " అని అన్నా .

ట్రాయి గాడు బయల్దేరడం చూసి కంగారు తో, కొంచం అసహనం తో ట్రాజీ గాడు విల విలలాడుతున్నాడు .
ట్రాయి అలా మా ముందుకి రాగానే "ఒరేయ్ ఒక్క cd కోసం ఇంత బ్రతిమిలాడాలిరా వీడిని. అది కూడా ఫ్రీ ఏ కదా రా .. పైగా వాడి ఇంట్లో computer కూడా లేదు .. ఇస్తే అరిగిపోతుందా" అన్నాడు నాతో వాడిని చూస్తూ.

"అంటే ఇప్పుడు మనం ట్రాజీ ఇంటికి వేల్లట్లేడా??" అని ట్రాయి నన్ను అడిగాడు .. నేను లేదు లో కేవలం 'లే 'అనే అన్నా .. ఈ లోపు ట్రాయి గాడు

"అవును రా .. నా సొమ్ము ... అరిగిపోతుంది ... నేను ఇవ్వను!!!! " అన్నాడు ట్రాజీ ని చూస్తూ .

.
..
.
.
ఇలా ఓహ్ గంట గడిసింది ..
.
ట్రాజీ బాధ చూడలేక .. ట్రాయి ఒప్పుకున్నట్టే ఇంటిలోకి వెళ్ళాడు ..
హమ్మయ ఇప్పటికైనా ఒప్పుకుని చచ్చాడు .. అని అనుకోబోయే లోపలే ..

ట్రాయి గాడు వెధవ మొహం వేసు కుని బయటకి వచ్చి ..
" ఒరేయ్ ..

.
.
.
(wait for it)

.
.
.
మా అమ్మ ఇవ్వోద్ధంది రా " అన్నాడు .. .. .


ఇది ఎదుగుదల లో లోపం అని గ్రహించి .. నేను ట్రాజీ ఇంకేమి మాట్లాడకుండా ఎవరి ఇంటికి వాళ్ళం వెళ్లి పోయాం .

మరుసటి రోజు కాలేజి లో ఈ విషయం తెలిసి అందరం ఏకగ్రీవంగా ఒకే విషయం మీద బుర్ర బద్దలు కొట్టుకున్నాం ...

"వాడు ఆహ్ CD ని ఏం చేసుకుంటాడు ????"






** -- పేరులు తగినట్టు మార్చబడినవి
* -- గౌతం గారి బ్లాగ్ నుంచి ఎత్తేసిన లైన్ అది. copyright వారికే చెందుతుంది

What's Happening Here

నాలో ఏదో తెలియని ఆవేశం ..
ఏదో తెలియని అసహనం , గత కొన్ని రోజులుగా నన్ను తరుముతూనే ఉంది .
జీవితంలో ఏదో సాదించాలనే తపన కాబోలు
నలుగురిలోనూ గౌరవించ బడాలని
నలుగురు మెచ్చే పని చేయాలని
గాలిలో స్వేఛ్చ కావాలని
ఓ తపన రగిలి పోతూనే ఉంది
ఎవరితో చెప్పుకోను .. ఎమన్నా చెప్పాలన్న ఏమని చెప్పను ..
సరిగ్గా నాకు కావలసిన ఇది .. అని నాకు తెలిస్తే ఏమైనా చెప్పోచేమో . .
(అయిన ఇది కావాలి అని అనుకుంటే ఇంకా చెప్పుకునేది ఏముంది ??)

ఆకాశం వైపు చూసి ఒక్కటే అడగాలి ..

అసలేం జరుగుతుంది ఇక్కడ. .......... నాకు తెలియాలి !!!!

Why don't we project our true self

There has been many situations where I thought I could have been a bit more truthful. So question comes naturally, why don't we speak truth.
We generally don't, because we fear that people may not accept us the way we are and hence we do so many things that are out of our true nature bringing enough stress to keep up our projected image.
But is it a better compromise ? Absolutely Not. We bring stress in our day-to-day life , meaning our productivity would naturally suffer. And those relationships which have base on false or unnatural feelings will die soon. So what are we going to achieve .. nothing.
Hence, it is important for us to think clearly about what we want and what we do not want. And act accordingly. We must not hesitate to speak truth because hesitation will augment fear. And Fear will make a person impatient and hence mind loses it's stability and hence it's constructive framework.
So what is important is to recognize very small things that affect our lives. Where ever you go , you must never hesitate to speak truth . We must also be brave and confident enough to face the world and it's subtleties.

Take Away Message : Never hesitate, whatever be the situation.

At the expense of What?

Sometimes I feel what must have a man done to really succeed so much? I know it's only the actions for which one is reaping it's fruit. Be it bad or good.
It's only our past actions that would lead to happiness or sorrow. If that were the case, question is how should we act?
We must act in a way that pleases GOD.
Are you ready to walk with a friend who stands for the right cause , whom world opposes?
Atleast , are you ready to share a friend's grief?
Can you make a person happy by your presence?
How many people might have breathed easy because you have lived?
How much have you laughed heartily when everyone could join you and when no one is hurted?

Sometimes it becomes important for us to know , what kind of world we are living in.
If someone comes to you and asks for your help , would you say no?
Is it really wise to give when someone is not really asking?

Who is living a life full of pleasure and at the expense of who?
I am living a luxurious life today because I get scholarship from IISc. That of course comes from tax payers money. If carefully thought, in India tax payers are supposed to be doing their duty well. So , I am getting paid from the money that which has been earned by those who are duty minded and has done some good to the country. But there are others involved in this too. Living a life that is supposed to be full of responsibilities , how can one neglect what he has to do in justice to what he receives?

Someone's Seeing

All these days , I was comfortably blogging because there's no one following it. Maybe from now, I might be writing as if someone is watching. Which means there might be a change in narrations. But I should try as much as I can to keep this natural.
Okay. So the latest stuff is this -- What have I learned today? It's easy to receive. But it's hard to give.
These days I am trying to be in Solitude with the right mix of people at hand.
Previously my definition of solitude has been to keep the whole world out of my sight and have a pleasant feeling that no one is bothered and also is not bothering me too.
Now my definition of solitude has changed. I will be with people. But now I will receive as much as I can. I will listen as much as I can. I will learn as much as I can. I will think as much as I can. I will inspire as much as I can. I will interest people as much as I can. I will encourage people as much as I can. I will be patient to the levels I can and will try to push limits.

I will not encourage and will not laugh at people. I will not ridicule/ criticize people. I will try not to fear anyone and anything. I will not wish anything. I will not ask anything.
I will try to take whatever comes my way. Hence making life more meaningful and productive.

Is someone seeing this post? I thought someone is seeing this and hence this question popped out of my mind.

My passions

I must admit that one of my greatest passions has been on Yoga and Meditation. I am truly inspired and have so many Childish fantasies on Yogi's capabilities.
For e.g., A yogi who reads books in flash of a second. A yogi who learns everything in the world. A yogi who knows everything and yet keeps quiet, does only what he needs to do and nothing else.
A yogi who experiences 'Ananda' , rejoices that his life's purpose has been known and works for it.
A yogi who truly knows who his guru is.
I want to really know if there is anything called 'Ananda' which is permanent and forever. This is because the materialistic world I live has no guarantees on Happiness and I know that very well. Though sometimes the 'Maya' takes over my mind.
How in this modern world, must a yogi be?
How does a yogi looks like , if he is into serious research work?
Does a yogi needs to do any research if he already has known everything?
How can we be in our own society and do meditation in nights ?
Is there anything in the world called 'A Call' from some heavens up there?
What would be like if we really have a chance to be what we wanted to be?

When I was a child, I always wanted to do 'Tapas' and meet God. I don't know why.
I wanted to be as good as Sai Baba.

Is there a call from God? Am I now in a position to bear anything?
I do not know. I can take any sorrow that is like on worldly possessions.
I am not sure if I can take as many pains as Bhagat Singh took. As much torture as Our Indian soldiers took from Pakistani army.

I can understand some crimes in the world.
So this concept has come now , because there is some concept of taking pains before acheiving something so Big, which is actually the purpose of life.

It's a pain only when we are not ready for it. When we get ready to anything then we are know almost no pain. But God has his ways to make someone ready.